Η κόρη του Λοΐζου απαγορεύει το «Καλημέρα Ήλιε» στο ΠΑΣΟΚ

Με ανοιχτή επιστολή της προς τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η κόρη του Μάνου Λοΐζου απαγορεύει στο κόμμα να χρησιμοποιεί το τραγούδι «Καλημέρα Ήλιε» για συμβολικούς λόγους.
Αναλυτικά, η επιστολή της:

«Κυρίες και Κύριοι της Κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ...


Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής:

Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου Λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν.

Αφού αυτός ο Λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη Δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου Δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες. Τα Δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την Παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον Δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το «Καλημέρα Ήλιε» στις Κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι.

Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του Λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου Λαού, για Δημοκρατία και Ελευθερία.

Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος.

Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα.

Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον Λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου.

Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του Λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.

Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας.
Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει.
Μυρσίνη Λοΐζου».

kentrinews

re-forward from: 

http://www.trelokouneli.gr

Τι είναι ευτυχία…

"Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις... Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου.............. κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις…"

Θανάσης Βέγγος

capttassos comments: 
Λίγα λόγια από έναν μεγάλο σε αξία άνθρωπο.....όλη η ζωή σε μία μικρή πρόταση. Σίγουρα τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, πάντα η αλήθεια και η αξιοπρέπεια δεν θέλει πολλά λόγια για να ειπωθεί.....οι αξιοπρεπείς άνθρωποι ομιλούν σοφά με λίγες εκφράσεις.
Αγαπητέ Δάσκαλε της ανθρωπιάς καλό ταξείδι, για όσους συγγενείς και φίλους άφησες πίσω, σίγουρα είναι οι πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου...........έμαθαν από το φως του ήθους σου. Ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει......αν δεις τον πατέρα μου να του πεις ότι μου λείπει..........πολύ.

ΕΝΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ!!! (Συγκινητική ιστορία)

Συντάχθηκε απο τον/την pateras-agapi

Πέμπτη, 31 Μάρτιος 2011 14:58 http://www.agioritikovima.gr

Τυχαία διάβασα την ιστορία αυτή και θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας... Σήμερα έχει γενέθλια ο γιος μου, κλείνει τον πρωτο του χρόνο. Τέλη Ιουλίου τον βαφτίζουμε. Σαν πέρισυ και λίγες μέρες πιο πρίν, βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη όπου ζω, με τη γυναίκα ετοιμόγεννη. Είχε άσχημη κύηση, ήταν το πρώτο μας παιδί, ήμασταν πολύ φοβισμένοι. Ξαφνικά βαράει τηλέφωνο από Εύβοια. Ο πατέρας μου. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Τον πάνε επειγόντως στην Αθήνα. "Μην το συζητάς, φύγε τώρα, έχω... τους δικούς μου" μου είπε η γυναίκα μου και εκείνη τη στιγμή την αγάπησα όσο ποτέ άλλοτε. Και να'μαι στην Αθήνα. Τα πράγματα άσχημα. Και εγώ κλαίγοντας με ένα κινητό στο χέρι, για τον ένα Κώστα που φεύγει και για τον άλλον που έρχεται χωρίς εμένα. Ο πατέρας μου να χάνεται και η πεθερά μου να με καθησυχάζει πως ο τοκετός είναι φυσιολογικός. Δεν ήταν έτσι. Παραλίγο να χάσω και τη γυναίκα μου εκείνη τη μέρα. Είχε ακατάσχετη αιμορραγία και για μερικές ώρες η ζωή της κρεμόταν από μία κλωστή. Και ξαφνικά...ανάκαμψη! Ο πατέρας μου αρχίζει να σταθεροποιείται. Είμαι τρεις ημέρες άυπνος, τι να κάνω, να μείνω, να φύγω, γιατί η γυναίκα μου δε μου μιλάει στο τηλέφωνο? (Ηταν υπό την επήρεια μορφίνης, δεν το ήξερα, απαγορεύονται τα κινητά έλεγε η πεθερά μου, δεν είχα ξανακούσει σε μαιευτήριο να μη μιλάει η λεχώνα στο κινητό, τρελάθηκα, κάτι πάθανε, αυτή η το παιδί, με κοροιδευουν, ήμουν σίγουρος). Εφυγα σφαίρα για Θεσσαλονίκη, άγρυπνος, με το κινητό στο χέρι, "Ολα καλά" , μου λέγανε και από τις δύο πλευρές, δεν πίστευα κανέναν, ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ, ΠΕΘΑΝΑΝ, μόνο αυτό είχα στο μυαλό μου. Και φυσικά τράκαρα. Εναν παππού. Δε χτύπησε, μόνο το αμάξι του σαραβάλιασα. Και τότε με εγκατέλειψαν οι δυνάμεις μου. Αρχισα να κλαίω με λυγμούς, "Πάρε τα πάντα του είπα, ταυτότητες, ότι θες, μόνο να μην αργήσω, πρέπει να παω στη Θεσσαλονίκη" ΣΕ ΙΚΕΤΕΥΩ. Δεν έχω συνααντήσει πιο άγιο άνθρωπο ποτέ μου. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και με άφησε να φύγω, πήγαινε αγόρι μου στους δικούς σου και τα χαλάσματα φτιάχνονται, μου είπε. Και μια κουβέντα: "Ο Θεός είναι Μεγάλος". Εσείς οι νέοι κοροιδεύετε, αλλά εγω είμαι σε συνεχή επικοινωνία με το Θεό. Και θα προσευχηθώ για σένα, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου". Εφτασα ένα ράκος. Και εκεί έμαθα ότι παραλίγο να χάσω Εκείνη και Εκείνο. Τους πήρα στην αγκαλιά μου και τους έσφιξα σα χαμένος. Και μετά έμαθα. Η γυναίκα μου συνήλθε την ίδια ωρα περίπου με τον πατέρα μου. Σώθηκε η ζωή τους μέσα στα ίδια λεπτά. Όταν τελείωσαν όλα, αναζήτησα τον παππού. Δεν απάντησε ποτέ στα επίμονα τηλεφωνήματά μου, ούτε με πήρε ποτέ πίσω. Οποτε βλέπω παλιό μπλέ BMW σταματάω να δω τον οδηγό η τρέχω σαν τρελός να τον προλάβω. Μάταια. Και έχω αρχίσει να πιστεύω πως εκείνη την ώρα, που οι τρεις πολύτιμοι για μένα άνθρωποι χαροπάλευαν, εγώ συνάντησα το Θεό... Και με λυπήθηκε!!! Υ.Γ: Τον πατέρα μου τον χάσαμε τελικά μετά από 8 μήνες. Πρόλαβε όμως και πήρε στην αγκαλιά του τον Κωστάκη. Παίξανε, τον τάισε, πήγανε βόλτα. Και έφυγε ευτυχισμένος. Νομίζω πως δε θα πέθαινε πριν ζήσει λίγο με τον Κώστα...

TIME: Πλησιάζει τα επτά δισ. ο παγκόσμιος πληθυσμός

28/12/2010 - 14:55 Μέχρι την τελευταία μέρα αυτού του χρόνου, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα έχει φτάσει τα 6,9 δισεκατομμύρια και...

...αναμένεται να αγγίξει τα 7 δισεκατομμύρια μέχρι τα μέσα του 2011, όπως ανακοίνωσε σήμερα στο Ανόβερο μια γερμανική οργάνωση αρωγής που προωθεί τον έλεγχο των γεννήσεων και δημοσιεύει το περιοδικό TIME. Το Γερμανικό Ίδρυμα για τον Παγκόσμιο Πληθυσμό (DSW) έχει στον ιστότοπό του ένα «μετρητή πληθυσμού» που υπολογίζει τον τρέχοντα παγκόσμιο πληθυσμό από διάφορες πηγές ετήσιων δεδομένων. Ο υπολογιστής αυτός λοιπόν θα γράφει 6.934.196.000 τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, 80 εκατομμύρια περισσότερα απ' ό,τι πριν από ένα χρόνο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς, ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξάνεται κατά 2,6 ανθρώπους κάθε δευτερόλεπτο. www.epikaira.gr

Η αξία της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας

Posted: elzoni.gr

 

Γράφει η
Ντίνα Εξάρχου

Καθηλωμένη μπροστά στην τηλεόραση η φιλοξενούμενή μου Γαλλίδα ελληνομαθής δασκάλα παρακολουθούσε στο κρατικό κανάλι μας τις σκανταλιές του Ωρίωνα.

"Τι καταπληκτική μυθολογία είναι αυτή" έλεγε και ξανάλεγε.

Με άγρια ερωτική διάθεση ο Ωρίωνας είχε πάρει στο κατόπι τις επτά κόρες του Άτλαντα, τις Πλειάδες-την Αλκυόνη, τη Μερόπη, την Κελαινώ, την Ηλέκτρα, τη Στερόπη, την Ταυγέτη και τη Μαία.

Τρομαγμένες εκείνες έτρεξαν στον Δία, που τις γνώριζε καλά. Η Μαία, η Ταυγέτη και η Ηλέκτρα τού είχαν κάνει δώρο την παρθενιά τους. Οι δυο πρώτες τού είχαν χαρίσει και δυο γιούς.

«Κρύψε μας, του φώναξαν, μας κυνηγάει ένας λεβεντάντρας κοινός θνητός».
        

Ο Δίας τις έκρυψε χωρίς να τους στερήσει την ελευθερία. Τις έκανε περιστέρια και μετά αστέρια.
        
«Τι καταπληκτική μυθολογία είναι αυτή, μονολογούσε η Γαλλίδα. Ποιοι άνθρωποι έφτιαξαν αυτούς τους μύθους»!

Η θεά Άρτεμη, τρελά ερωτευμένη με τον κοινό θνητό Ωρίωνα, είδε τα επτά περιστέρια που πετούσαν στον ουρανό και μετά τα επτά αστέρια που έλαμπαν μέσα στη νύχτα και ανακουφίστηκε.

Αλλά ο απερίσκεπτος Ωρίωνας της γύρισε την πλάτη και πήρε στο κατόπι άλλη: Την Ηώ, τη θεά της αυγής.

Πληγωμένη η Άρτεμη έτρεξε ξωπίσω του, τον έφτασε, τέντωσε το τόξο της και κάρφωσε το βέλος στην καρδιά του. Κλαίγοντας ύστερα παρακάλεσε τον Δία να τον κάνει και εκείνο αστέρι.

Ο Δίας δεν έκανε τον Ωρίωνα απλό αστεράκι, αλλά ολόκληρο αστερισμό, όπως ταίριαζε στην ομορφιά του.

«Τι επίπεδο είχαν οι άνθρωποι που έφτιαξαν αυτή τη μυθολογία! Έχετε σκεφτεί τι ανθρωπότητα θα είχαμε, αν διδάσκονταν αυτά τα καταπληκτικά πράγματα στα σχολεία», είπε η Γαλλίδα εκπαιδευτικός.

Δεν ξέρω τι ανθρωπότητα θα είχαμε, αν διδασκόταν η αρχαία ελληνική μυθολογία στα σχολεία των πέντε ηπείρων της γης. Εκείνο που ξέρω είναι ότι αν διδάσκονταν αυτά τα παραμύθια τουλάχιστον στα ελληνικά σχολεία, οι νοικοκυρές μας δεν θα σφάζονταν πανελλαδικά για τις τούρκικες σαπουνόπερες και ο κ. Μπουτάρης δεν θα ψάρευε ψήφους στη Θεσσαλονίκη τάζοντας στους πολίτες της συμπρωτεύουσας δημοτικό τηλεοπτικό πορνό.

Η φτώχεια σπαράζει τους Έλληνες - Ρέουν κατά χιλιάδες πια στα συσσίτια της Εκκλησίας - Αυξήθηκε ο αριθμός των Ελλήνων απόρων

Posted: newsit.gr

- Μέσα σε ένα χρόνο έφτασαν στις 10.000 τα συσσίτια μόνο των Αθηνών
- Ίδιος αριθμός Ελλήνων στα συσσίτια με τον αριθμό των μεταναστών
- Ζητήθηκε η συνδρομή στρατού και η παραχώρηση ενός στρατοπέδου για τα τρόφιμα

Η φτώχεια βαθαίνει μέρα με τη μέρα. Τα σισύτια σε άπορους των Αθηνών μέσω της "Αλληλεγγύης" διαπλασιάστηκαν από 5000 σε 10.000 μέσα σ΄ ένα χρόνο! Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ήρθε σε επαφή με τον αναπληρωτή υπουργό Άμυνας Πάνο Μπεγλίτη και ζήτησε τη συνδρομή του Πενταγώνου στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Ο κ.Μπεγλίτης ανταποκρίθηκε άμεσα και ήδη εξετάζεται η παραχώρηση στρατοπέδου στο Μενίδι ώστε η "Αλληλεγγύη" να μπορεί να αποθηκεύει τρόφιμα και επιπλέον οι Ένοπλες Δυνάμεις θα παραχωρούν ποσότητες τροφίμων για τα συσίτια της Εκκλησίας.

Ο κατάλογος των ανθρώπων που ζητούν να ενταχθούν στα συσίτια όλο και μεγαλώνει και μόλις προχθές προέκυψε ανάγκη για ακόμη 300 μερίδες φαγητού ημερησίως.

Από τις αρχές του Σεπτεμβρίου οι πολίτες που έχουν ανάγκη από τα συσσίτια ρέουν κατά χιλιάδες και αυξάνονται μέρα με τη μέρα, κάτι που επιβεβαιώνει και ο διευθυντής Οικονομικών του Ταμείου, αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Συμεωνίδης. Μάλιστα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, η αναλογία πλέον των Ελλήνων είναι ίδια με των μεταναστών.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του αρχιμανδρίτη Μάξιμου Παπαγιάννη, εφημέριου του Ναού του Αγίου Παντελεήμονα,ο οποίος δηλώνει ότι τον Σεπτέμβριο προσέφεραν 110 μερίδες καθημερινά, ενώ το επόμενο διάστημα θα αυξηθούν σε 180, ενώ και εκείνος σημείωσε ότι όλο και περισσότεροι Έλληνες προσέρχονται στα συσσίτια.

Μόνο στο Δήμο Συκεών αυξήθηκαν κατά 65% μέσα σε ένα χρόνο οι άπορες οικογένειες .Πέρσι, οι οικογένειες που ζήτησαν τη βοήθεια του Δήμου για να κάνουν Πάσχα, ήταν 250. Φέτος... έφτασαν τις 400! Ο Αντιδήμαρχος κ. Απατσίδης χαρακτηρίζει την οικονομική κατάσταση τραγική, λέγοντας ότι δεν είναι πλέον λίγες οι οικογένειες που έχουν δύο ανέργους.

Φάγαμε, φάγαμε, φάγαμε

Φάγαμε, φάγαμε, φάγαμε

Ο Καραγκιόζης περιγράφει την μοιρασιά της πίτας από τον έχοντα το μαχαίρι και το πεπόνι:
Ένα εγώ, ένα εσύ, ένα εγώ. Εντάξει;
Ένα εγώ, ένα εσύ, ένα εγώ. Εντάξει;
Η μοιρασιά μοιάζει εντάξει αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: «θα φάμε θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε.»
Χρόνια αργότερα το ίδιο πρόβλημα ανισοκατανομής περιγράφεται στον Μαυρογιαλούρο από τους πολίτες: «φάγανε, φάγανε, φάγανε»...
Ο αντιπρόεδρος Θεόδωρος από την πλευρά του, διαγιγνώσκει το πρόβλημα όχι στο μοίρασμα αλλά στο
φάγωμα. Απαντά στο πως φάγατε τα λεφτά; με το σας διορίσαμε στο δημόσιο, τα φάγαμε όλοι μαζί.
Αντικαθιστά το «φάγανε, φάγανε, φάγανε»...
με το φάγαμε, φάγαμε, φάγαμε....
Μόνο που όπως και στο θέατρο σκιών έτσι και στην ζωή,
μερικοί φάγανε ήπιανε και βαρυστομαχιάσανε
ενώ κάποιοι άλλοι φάγανε, ήπιανε και νηστικοί κοιμηθήκανε.
Η λαϊκή σοφία περιγράφει την ένοχη συμπαιγνία με το «μεταξύ κατεργαριών να υπάρχει ειλικρίνεια».
Ως συνένοχοι στο έγκλημα του φαγώματος του δημοσίου χρήματος, το μόνο ορθό και ειλικρινές που μπορούμε να προσθέσουμε στα λεγόμενα του σοφού αντιπροέδρου είναι το Αριστοτελικό:
«δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των άνισων»

Posted: George Houdalakis - real.gr

Κάτι που λείπει από την σημερινή Ελλάδα-Η οδός ονείρου του Έλληνα

7 Οκτωβρίου 2010 και ώρα 0600 το πρωί τοπική Σιγκαπούρη.
Μόλις έφτασα ξανά για να επιθεωρήσω πλοία της εταιρίας.

Στις ατελείωτες ώρες πτήσης διάβασα διάφορες Ελληνικές εφημερίδες οι οποίες μου ξαναθύμισαν ότι ζω σε μία χώρα η οποία έχει αυτο-καταδικαστεί να ζει στην μιζέρια της.

Μία πατρίδα της οποίας οι ιθαγενείς κάτοικοι βοηθούμε (ηθελημένα / άθελα) την κεντρική εξουσία και τους κόλακες της να κλέβουν, να ρημάζουν, να μας ξευτελίζουν στο εξωτερικό, η πατρίδα μας να παραμένει σε μεγάλο βαθμό με βρόμικες πόλεις και με πάμπολλες κακοτεχνίες οι οποίες μας μιζεριάζουν.

Μία μιζέρια όμως που μας ξεθωριάζει.....και η οποία είναι βούτυρο στο ψωμί όλων όσων θέλουν να μας κατακρημνίσουν χωρίς την χρήση θανατηφόρων όπλων. Άλλωστε η πλούσια ιστορία μας, την οποία δεν έχουμε τα κότσια να την διαβάσουμε και να μάθουμε από τα λάθη μας, έχει παρόμοια παραδείγματα. Αν όντως αγαπάμε την πατρίδα μας, αν όντως θέλουμε να παραδώσουμε καλύτερη πατρίδα στην νεολαία μας, ας θυμηθούμε για παράδειγμα τα Δεκεμβριανά του 1944 όταν η τότε ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου (τυχαίο?) δέχτηκε ξένα στρατεύματα (Εγγλέζοι και Ινδοί) να σκοτώνουν στην μάχη της Αθήνας πάρα πολλούς Έλληνες.

Το πρόσχημα και τότε παρόμοιο με το σημερινό. Να μπει σε τάξη η Ελλάδα. Λες και δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι δεν είχαν άλλον τρόπο συνεννόησης, παρά μόνο τον εμφύλιο και τα όπλα.

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μου, έπεσε στα χέρια μου ένας μουσικός δίσκος αφιερωμένος στον Μάκη Χατζιδάκι. Το όνομα του δίσκου, οδός ονείρων. Διαβάζοντας τους στοίχους και ακούγοντας την υπέροχη μουσική, αυτομάτως κατάλαβα ότι αυτό είναι που μας λείπει. Μας λείπουν τα όνειρα, μας λείπουν οι φωτισμένοι άνθρωποι οι οποίοι θα μπορέσουν να ξαγρυπνήσουν για να μαζέψουν, να φυλάξουν και να μας ξαναδώσουν τα καινούρια όνειρα που θα γεννηθούν, που εμείς οι ίδιοι θα γεννήσουμε.

Μάκης Χατζιδάκις, ένας άνθρωπος με πολλές ιδιαιτερότητες, αδυναμίες αλλά και με τρομερά χαρίσματα. Άραγε, ποιός ειλικρινής άνθρωπος δεν έχει? Αυτός όμως ο Χατζιδάκις πέραν του ποιητικού και μουσικού χαρίσματος, είχε και ένα άλλο χάρισμα....κατάρα. Ήταν ειλικρινής, δεν έκρυβε τις απόψεις του, και το χειρότερο από όλα τις τεκμηρίωνε. Ξαγρυπνούσε για τα δικά μας όνειρα και τα έκανε ποίηση και μουσική. Ίσως και για αυτόν τον λόγο δεν ακούμε Χατζιδάκι από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

Άραγε τι ήταν η οδός ονείρων όταν κάποτε ο Έλληνας ονειρευόταν?

Ήταν ένας δρόμος ο οποίος δεν ξεχώριζε, ήταν σαν όλους τους άλλους δρόμους της Αθήνας. Ίσως ο δρόμος που κατοικούσαν οι τότε Έλληνες. Μικρός, ασήμαντος, λυπημένος, τυραννικός, μα και απέραντα ευγενικός. Είχε πολύ χώμα, αλλά πολύ χρώμα, γεμάτος με παιδιά, πολλές μητέρες, πολλές ελπίδες, αλλά και πολύ σιωπή. Όλα σκεπασμένα από έναν τρυφερό μα και αβάσταχτο ουρανό. Σε αυτούς τους δρόμους γεννήθηκαν και πέθαναν τα όνειρα των παιδιών ίσαμε την στιγμή που η αναπνοή τους ενώθηκε με το νυχτερινό ανοιξιάτικο αεράκι κάποιων φωτισμένων ανθρώπων. Όταν τις νύχτες που δεν τους έπιανε ο ύπνος αυτοί ονειρεύονταν και τραγουδούσαν......

Τότε κάθε κήπος είχε φωλιά για τα πουλιά, κάθε δρόμος είχε μία καρδιά για τα παιδιά.
Τότε κάθε σπίτι έκρυβε αγάπη στην σιωπή, μια σιωπή που την έσπαγε η ποίηση κάποιων φωτισμένων.

Μα τώρα το παιδί έχει την αγάπη για ντροπή. Τώρα οι φωτισμένοι είναι άφαντοι και περιθωριακοί. Τους λένε τρελούς. Τώρα κάποιοι λένε όχι στους πολλούς και τα βάζουν με τους τρελούς. Τώρα μας λένε κράτα το στόμα σου κλειστό, κράτα για σένα το σωστό και άσε εμάς να γλεντούμε κατά το δοκούν.

Πλέον η γειτονιά είναι κλουβί, κανείς δεν ζει αληθινά αυτό που θα ήθελε να ζει.
Γιατί το όνειρο είναι μία στιγμή, κι όλες οι άλλες οι στιγμές, χείμαρρος απελπισίας, γιατί κανείς δεν ξαγρυπνά για να το τραγουδήσει.
Μέσα σε αυτήν την γειτονιά γεννιόμαστε πλέον, ζούμε και πεθαίνουμε.
Μαζί με μας και τα όνειρά μας, μαζί με μας και τα παιδιά μας

Για κοιτάξτε όλοι όμως το κλουβί, ίσως είναι λιγάκι πιο μεγάλο από την Ελληνική καρδιά μας, καρδιάς όμως που πάντα έχει αγάπη, και που δεν μπορεί, δεν πρέπει να χωρέσει σε αυτό το κλουβί που μας διατάσσουν να κλειστούμε.

Εδώ τελειώνει η δική μου εξομολόγηση για την οδό ονείρων. Δεν πρέπει όμως να τελειώσουν τα όνειρά μας. Μέσα από τον εκκωφαντικό ήχο της βραδινής σιωπής πρέπει να ξανα τραγουδήσουμε τα όνειρά μας. Πρέπει να παραμείνουμε αθεράπευτα πιστοί σε αυτόν τον δρόμο, να ξαγρυπνήσουμε ως το πρωί για να μαζέψουμε τα καινούρια μας όνειρα, να τα φυλάξουμε και να τα ξαναδώσουμε για να γίνουν πάλι μουσική.

Σίγουρα κανείς δεν θα μας θυμάται για τις κρυφές μας σκέψεις...Σίγουρα θα μας θυμούνται ως εφιάλτες οι επόμενες γενιές αν δεν ξανα τραγουδήσουμε τα όνειρά μας.

Το απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1994, ο Μάνος Χατζιδάκις άρχισε το ταξείδι του προς τα άστρα έχοντας τραγουδήσει τις κρυφές του σκέψεις αλλά και τα όνειρά μας....Εμείς θα τα καταφέρουμε άραγε?

Μετά τιμής
Τάσος Ι. Καμπάς
Αρχιπλοίαρχος Εμπορικού Ναυτικού.

Βρεφονηπιακοί σταθμοί....τι θα μπορούσε ίσως να γίνει αν είχαμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ Κράτος

ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΕΝΑΝ ΒΡΕΦΟ-ΝΗΠΙΑΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΕΙ 24ΩΡΟ ΜΕ 8ΩΡΕΣ ΒΑΡΔΥΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ?
Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ?

ΑΝ ΝΑΙ, ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ?

ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΝΑΥΤΙΛΙΑ ΜΕ ΩΡΑΡΙΑ ΤΡΕΛΛΑ, ΣΧΟΛΑΜΕ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 18:30. ΠΟΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΛΥΠΤΕΙ?

ΠΟΣΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΝΥΧΤΑ? ΑΝΤΡΕΣ-ΓΥΝΑΙΚΕΣ?

ΑΝ Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΔΙΟ, ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ?

ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ 16:00 ΚΑΙ 17:00.

ΟΣΟΙ ΚΛΕΙΝΟΥΝ 18:30 ΒΑΡΑΝΕ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΑ ΔΙΔΑΚΤΡΑ.

ΜΠΟΡΕΙΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ???

Ελπίδες από νέα τεχνική εξωσωματικής

Αυξάνει θεαματικά τα ποσοστά επιτυχίας

Μία νέα μέθοδο εμφύτευσης εμβρύου σε γυναίκες που δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδί, η οποία αυξάνει θεαματικά τα ποσοστά επιτυχίας, παρουσίασαν επιστήμονες στο διεθνές συνέδριο αναπαραγωγικής ιατρικής που πραγματοποιείται στα Χανιά.

Με τη συγκεκριμένη μέθοδο, οι επιστήμονες «τροποποιούν» το περιβάλλον στο εσωτερικό της μήτρας, ώστε να είναι περισσότερο φιλικό με το έμβρυο. Ενώ το ποσοστό επιτυχίας των γυναικών που έχουν προσπαθήσει ήδη τρεις φορές να μείνουν έγκυες είναι 7%, με τη νέα τεχνική φτάνει το 43!

Η τεχνική αυτή ξεκίνησε από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Μονάχου, και εφαρμόζεται και σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία, την Ισπανία και την Αγγλία.

posted by: newsbeast.gr

ΟΙΝΟΣ ΜΕ ΑΡΩΜΑ... ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Posted from: http://sterngr.blogspot.com/
Έγραψε ο mamadalton 10 Οκτ 2008 είπαν την γνώμη τους. (26)

Γυναίκα...
Ζει σχεδόν σε κατάσταση μέθης. Μεθάει από χάδια και φιλιά, ζαλίζεται από έρωτες και χωρισμούς, τρεκλίζει από ζήλεια. Τι άλλο δηλαδή πρέπει να κάνει μια γυναίκα για να αναγνωριστεί η βαθύτερη της σχέση με το αλκοόλ;

Οι ιστορίες που θα μοιραζόμαστε μαζί εδώ είναι πραγματικές.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και γεγονότα είναι πέρα για πέρα αληθινή και καμιά σχέση δεν έχουν με τις συμπτώσεις.
Ιστορίες γυναικών απευθυνόμενες σε γυναίκες
(και σε άντρες που θέλουν να ακούσουν και να καταλάβουν...)

Η Ρένα εξομολογήθηκε στην mama dalton

Με λένε Ρένα.

Γεννήθηκα στην Αθήνα σε ένα σπίτι με ψηλά ταβάνια και σκάλα μαρμάρινη.
Η επιστροφή από το σχολείο στο σπίτι σήμαινε πάντα την έναρξη μιας μυσταγωγίας.
Άφηνα κάτω την σάκα, ακουμπούσα την πλάτη μου στο παγωμένο σίδερο της εξώπορτας, έκλεινα τα μάτια μου και ψυθίριζα: πάλι εδώ γύρισα... πάλι εδώ... υπομονή μέχρι να ξημερώσει!

Ο πατέρας μου απών, άγνωστης προεύλευσης και προορισμού.
Η μητέρα μου απούσα, κλεισμένη στον δικό της μίζερο και εγωκεντρικό κόσμο της.
Δεν γνώρισα ποτέ παπούδες, γιαγιάδες, θείες καλές ή κακές, ως εκ τούτου οι αναμνήσεις μου αναδύονται μοναχικές και σκοτεινές.

Οι παιδικές φιλίες σαν τα πουλιά. Όμορφα αποδημητικά που δεν ξαναγύρισαν ποτέ κι άλλοτε πάλι περιστέρια που μεγάλωσαν στην αυλή μας.
Ποτέ δεν υπήρξα ηγετική φυσιογνωμία, πάντα ήμουνα αερικό που πέρναγε απαρατήρητο...

Η παιδική ευτυχία είναι κύτταρο που δεν αναπλάθεται!

Το θέατρο συχνά το μπέρδευα με την ζωή. Θέλω να πω ότι κάποιες φορές βρισκόμουνα με δύο ίδια κέικ που όμως ήταν βέβαιο – ή έτσι νόμιζα – πως είχα χρησιμοποιήσει διαφορετικά υλικά για την παρασκευή τους.
Η στεναχώρια μου, η ανία μου ως παιδιού και μετά ως έφηβης είχαν συχνά κάτι το υπερβολικό, "το στημένο".
Κι όμως ήταν τόσο δικά μου όλα αυτά.

Μου άρεσε να χορεύω και να ακούω μουσική ακόμα και όταν κοιμόμουνα.
Ήταν η μόνη μου διέξοδος.

Στα χρόνια που πέρασαν, στο σπίτι μας το κρασί υπήρχε πάντα μέσα στο ποτήρι αλλά και στο τραγούδι.
Από τα στιχάκια των άγνωστων τραγουδοποιών της Σμύρνης και της Πόλης μέχρι τους πανηγυρικούς στίχους από το γνωστό ρεφρέν της Βλαχοπούλου «Απόψε βγήκα για να πιω λιγάκι παραπάνω, τέτοια που είναι η ζωή, τέτοια και εγώ της κάνω».

Την υπόγεια αυτή σχέση που συνδέει το κρασί με τον κύκλο ζωής και θανάτου την γνώρισα στα 13 μου χρόνια.
Λίγο κρασί δεν είναι μόνο βάλσαμο πληγωμένων καρδιών ούτε καλολογική μεταφορά της ανθρώπινης μοίρας, είναι πάνω από όλα σύμβολο ευτυχίας. Συνοδευόμενο δε και από λίγη θάλασσα (και το αγόρι μου ενίοτε στα μετέπειτα χρόνια μου) γίνεται σύμβολο ελληνικής «έξω καρδιάς»

Έτσι έλεγα στον εαυτό μου τότε.........

Και όταν άκουγα και τον Νταλάρα:
«Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια περασμένα να’ τανε το 21 να’ρθει μια στιγμή
να περνάω καβαλάρης στο πλατύ τ’αλώνι και με τον Κολοκοτρώνη να’πινα κρασί»
Άρε αθάνατε ελληνικέ λαέ που γεννάς διαρκώς νέους γενναίους.
Γενναίους πότες εννοείται.......

Από κείνη την στιγμή που ήπια την πρώτη μου γουλιά, θαρρείς πως άνθισε μέσα μου, η πιο σωστά, πως άνθισε με έκρηξη μέσα μου ένας βολβός που τον είχαν φυτέψει χρόνια πριν, προτού ακόμα γεννηθώ, αιώνες πριν.

Ήδη στα πρώτα χρόνια που πέρασαν, τα ακούσματα και τα τραγούδια άρχισαν σιγά σιγά να μην ακούγονται τόσο δυνατά μέσα στο μυαλό μου, οι ρυθμοί οι καμηλιέρικοι και τα τουμπερλέκια έδωσαν την θέση τους σε ένα συνεχόμενο βουητό και ο πρωινός καφές πριν να ξεκινήσω για την σχολή μου, μου προξενούσε απέραντη θλίψη, κενό που δεν μπορούσα να το ελένξω πια.

Ξύπνησα κάποια μέρα, κυτάχτηκα στον καθρέπτη (πάντα αυτό έκανα όταν πλησίαζε η στιγμή για μεγάλες αποφάσεις) και μου είπα:
- Ποιά είσαι εσύ;
- Καμία απάντηση...
Μια άγνωστη γυναίκα χλωμή, με ρυτίδες στο πρόσωπο, και δάκρυα να τρέχουν ασταμάτητα, είχε πάνω μου τα μάτια της καρφωμένα, χαμένα, χωρίς ίχνος ζωής, χωρίς φως.

Μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι της Λένας Αλκαίου «έπινες τα χρόνια μου, έπινες και εμένανε».
Το χέρι μου πήγε από μόνο του στο μπουκάλι με το ουίσκι (είχα σταματήσει από καιρό να πίνω από ποτήρι – χάσιμο χρόνου έλεγα - ) και τράβηξα δυό τρεις γερές γουλιές για να το αντέξω...

Λενάκι, δεν βαριέσαι δέκα χρόνια πέρασαν!
Λες και δεν ήταν δικά μου χρόνια που να πάρει ο διάολος!
Λες κι εμένα τα βόλια τους με πήρανε ξώφαλτσα! Σκατά!
Και που τα θυμάμαι σήμερα, πάλι φταίχτρα νιώθω για την ψυχούλα μου.
Αντε βίβα!!!!!!

Πέρασαν 25 ολόκληρα χρόνια, σε ατελείωτες νύχτες χωρίς ύπνο, σε ατελείωτες μέρες και η αίσθηση του χρόνου χαμένη.
Πόσος φόβος, πόσος πόνος, πόσος πανικός σαν το βουητό του σεισμού πριν.
Το σώμα να πονάει, να σπαράζει και εγώ να μην έχω το κουράγιο να μπορώ να σταματήσω να πίνω...
Τι μου συμβαίνει;
Ποιός μου κλέβει την ζωή μου;
H μήπως την έκλεψα εγώ;
Η μνήμη κόβει, με χαρακώνει. Θυμάμαι!!!
Και ξαφνικά ο χρόνος πάγωσε. Σταμάτησε να φέρνει βόλτες, να βάζει όρια και να σκορπά τον πανικό.
Σε κάποια δεδομένη στιγμή.
Φοβήθηκα να ανοίξω τα μάτια μου. Η αίσθηση της πτώσης από πολύ ψηλά εξακολουθούσε να πλανιέται στο άδειο από μνήμες 25 χρόνων κεφάλι μου.

Ξέρω ότι όλα γύρω μου μοιάζουν οικεία, δεν είναι η πρώτη φορά που θα τα αντικρύσω αν τολμήσω και ανοίξω τα βλέφαρα ( τα τελευταία 5 χρόνια μπαινοβγαίνω συνέχεια εδώ πέρα-ακόμα δεν θυμάμαι πως-)
Όλα είναι κατάλευκα, σαν διαφανή, σαν εξαϋλωμένα, αφόρητα κάτασπρα.

Προσπαθώ να ανασηκωθώ... δεν τα καταφέρνω και πέφτω!

Δεν με ενοχλούν πια τα σωληνάκια που είναι βυθισμένα στα χέρια μου και στην μύτη μου, απελπίστηκα που δεν ξέρω πια αν ο κόσμος από πάνω μου φλέγεται ή ευωδιάζει στιγμές...
Εγώ μόνο την μουχλιασμένη υγρασία νιώθω πάνω στο δέρμα μου ανακατεμένη με λάσπες και αλκοόλ.

Ακούω την καρδούλα μου σιγά σιγά να εξασθενεί και να απομακρύνεται από μένα... και γονάτιζω περιμένοντας!
Σκεφτόμαι όμως, το μυαλό μου ούρλιαζει από μέσα...

"Θεέ μου, δεν μου φτάνει το αυστηρό σου βλέμμα στους ψηλούς θόλους των εκκλησιών.
Θεέ μου, εκλιπαρώ ακόμα και αν είσαι έξω από μένα, βοήθησε με ζητώ την χειροπιαστή απόδειξη της ύπαρξης σου.
Θέλω να ενσαρκωθείς για χάρη μου, αυτή την στιγμή στο δωμάτιο μου, να γίνεις ο φίλος που μου ζητάει συγνώμη για την προδοσία, ο έρωτας που μου απολογείται για την εγκατάλειψη, ο αδερφός που με φιλάει τρυφερά στο μάγουλο, ο πατέρας που με χαϊδεύει προστατευτικά".

Η εγωκεντρική μου προσευχή (μάλλον συνδιαλλαγή με τον Θεό) όχι δεν με έσωσε!

Με έσωσε ότι αγκάλιασα με όλες μου τις αισθήσεις τον πάτο μου ( το τέλμα που εγώ έφερα στην ζωή μου), έκλεισα τα μάτια και ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΑ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ....

Σήμερα τριάντα χρόνια μετά από εκείνη την πρώτη γουλιά, μπορώ να σας ξανασυστηθώ...

Με λένε Ρένα.
Είμαι αλκοολική σε ανάρρωση και άπιωτη για μια μέρα την φορά!!!

Ποντιακός ελληνισμός στα σχολικά βιβλία

Είμαι μαθητής β΄ τάξης επαγγελματικού λυκείου. Χτες πήραμε τα βιβλία και σήμερα(αφού δεν έχουμε σχολείο γιατί δίπλα στο σχολείο μου είναι η εκκλησία του εσταυρωμένου και γιορτάζει )για τη είπα να κάτσω να δω τα βιβλία και το περιεχόμενο τους. Αφού είδα όλα τα βιβλία άφησα τελευταίο το βιβλίο της ιστορίας.


Πάω στα περιεχόμενα για να δω τι θέμα θα έχει η ιστορία που θα διδαχτώ φέτος. Με χαρά βλέπω(ο παππούς μου έχει μικρασιατική καταγωγή και ο προπάππους μου είχε πολεμήσει κιόλας στον μικρασιατικό πόλεμο) ότι ένα από τα θέματα που έχει το βιβλίο είναι και ο μικρασιατικός πόλεμος που βρίσκετε στο πέμπτο κεφάλαιο. Κοιτάζω και τα άλλα θέματα και περιμένω με χαρά να δω και κάποιο κεφάλαιο που να έχει σχέση με τον ποντιακό ελληνισμό(η γιαγιά μου έχει ρίζες από εκεί και η μαμά της έμενε στον πόντο και έφυγε λόγο τοθ διωγμού τον ποντίων) και τη γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού. Δεν βλέπω κανένα κεφάλαιο με αυτό το θέμα. Πάο λοιπόν και εγώ στις σελίδες που μιλάνε για την μικρασιατική καταστροφή να δω μήπως αναφέρει κάτι εκεί. Με έκπληξη και θλίψη βλέπω ότι το μονό που αναφέρετε για τον ποντιακό ελληνισμό είναι ένα κομματάκι 10 σειρών. Το όποιο σας το παραθέτω αυτούσιο από το βιβλίο:Ποντιακός ελληνισμός (τίτλος) Μια από τις περιοχές που υπέστησαν εκρίζωση του ελληνικού πληθυσμού ήταν ο Πόντος. Ήδη κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου από τους 500 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου εξορίστηκαν ή κατέφυγαν στη Ρωσία πάνω από 300 χιλιάδες .Οι επαναπατρισθέντες (1918-19)ήταν ελάχιστοι. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή οι διωγμοί έφρασαν στα όρια σχεδόν του συνολικού πληθυσμού. Την αγωνιώδη φυγή τους από τον πόντο στην Κωνσταντινούπολη με τελικό καταφύγιο την Ελλάδα περιγράφει ως εξής ο Α. Παλλης:’’οι εκ Πόντου πρόσφυγες στοιβαγμένοι κατά χιλιάδες μέσα στα βαπόρια της τουρκικής ακτοπλοΐας. Πόλοι εξ αυτών είχαν προσβληθεί από εξανθηματικό τύφο και βλογιά οι δε τουρκικές αρχές δεν είχαν λάβει κανένα μέτρο για να απομονώσουν τους αρρώστους από τους υγιείς’’. Το παράδοξο είναι ότι το 1920 όταν συζητιόταν το πρόβλημα του πόντου ο Δημ. Καθενιωτης συνταγματάρχης σε υπόμνημα του προς τον Ελ. Βενιζέλο αποφαινόταν ως εξής για την τύχη τον ποντίων:’’είναι δε εις θεσήν οι Πόντιοι να αποτελέσουν τους φρουρούς του Ελληνισμού. Εν πρώτοις είναι έργον εις το οποίον έχουν συνηθίσει από αιώνων. Περιβαλλόμενοι εν τη απομακρύνσει από ξένα φύλα παλαίοντες διαρκώς προς αυτά αφομοιούντες παρά αφομοιούμενοι αποτελούσι τον ισχυρότερον τύπον της ελληνικής φυλής’’. Αυτό είναι το κείμενο. Όπος καταλαβαίνετε δεν είναι δυνατόν μέσα από αυτό το κείμενο να δοθεί στους μαθητές η γνώση για την ιστορία του ποντιακού ελληνισμού και της ποντιακής γενοκτονίας. Πιστεύω ότι αυτό είναι είναι μια πάρα πολλή μεγάλη έλλειψη στα σχολικά βιβλία όλων τον τάξεων. δεν αναφέρετε σε κανένα βιβλίο η ιστορία του ποντιακού ελληνισμού και της ποντιακής γενοκτονίας με όλες της λεπτομέρειες τους. Πότε ποια θα μπει η ιστορία του ποντιακού ελληνισμού στα σχολικά βιβλία;;;;;;; πότε θα μπει η ιστορία της ποντιακής γενοκτονίας στα σχολικά βιβλία;;;;;;;; θα ήθελα να μου απαντήσει ειλικρινά ένας αρμόδιος!!!!!!!!!

Θέλω να δημοσιεύσετε το κείμενο αυτό και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων. Και σας λέω ότι αυτό το κείμενο διαμαρτυρίας θα σταλεί και στο υπουργείο παιδείας δια βίου μάθησης και θρησκευμάτων και αν μου απαντήσουν θα δημοσιεύσω την απάντηση ευχαριστώ

Προσφορά αγάπης και ευαισθησίας

Source by: www.newsbeast.gr

Στα παιδιά που έχουν ανάγκη

Ένα στυλό, ένα μολύβι, ένα τετράδιο είναι αρκετά για να δώσουν χαμόγελο στα παιδιά της διπλανής πόρτας που έχουν πραγματικά ανάγκη. Ο εθελοντικός οργανισμός «Το Χαμόγελο του Παιδιού», ξεκινά και φέτος πανελλαδική εκστρατεία για τη συγκέντρωση σχολικών ειδών που θα δοθούν στα παιδιά των οποίων οι οικογένειες δεν μπορούν να αντέξουν το οικονομικό βάρος των σχολικών απαιτήσεων. Και καλεί τους πολίτες, που έχουν τη διάθεση, να βοηθήσουν από καρδιάς.

Γάτα κάνει καρδιακές μαλάξεις σε άλλητραυματισμένη γάτα - Βίντεο που σπάει καρδιές

Γάτα κάνει καρδιακές μαλάξεις σε άλλητραυματισμένη γάτα - Βίντεο που σπάει καρδιές

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ!

Η αγάπη των ζώων φαίνεται ξεκάθαρα στο παρακατω βίντεο.Είναι ένα συγκλονιστικό βίντεο από την Τουρκία, όπου...
μια γάτα προσπαθεί -μάταια- να βοηθήσει μια άλλη τραυματισμένη, ίσως νεκρή γάτα.


adespota-pets.blogspot.com


Share on Facebook
Αναρτήθηκε από troktiko

Βρέθηκε το φάρμακο κατά του καρκίνου αλλά...???

Ο γιατρός Ευάγγελος Μιχελάκης καρδιολόγος στην Αλμπέρτα του Καναδά ανακάλυψε ότι η
χορήγηση της ουσίας DCA σεασθενείς που πάσχουν από καρκίνο βοηθά δραστικά στην αποχώρηση της ασθένειας!! Μάλιστα σε ορισμένες μορφές καρκίνου όπως του πνέυμονα, του στήθους και του εγκεφάλου επιτεύχθηκε συρρίκνωση των καρκινικών όγκων πάνω από 70%!!! ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ!
http://www.youtube.com/watch?v=0qiY93khAYI
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΑΧΥΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΒΓΕΙ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΑ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ;;;

ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΟΥΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ
ΜΕ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ.ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ, ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΖΩΕΣ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ. ΑΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΙΑ
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΒΑΖΟΥΝ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ!!!

ΚΑΝΤΕ INVITE ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!!ΠΕΙΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!
ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΒΓΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗN ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΛΟΙ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ!!!

"Σχετικα με το "Nasa: Ένα μυστικό φυλαγμένο καλά επί τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες..;;"

"Πραγματικα με ενθουσιασε αυτη η δημοσιευση οταν την διαβασα. Και ετσι λοιπον αποφασησα να ψαξω περισσοτερες πληροφοριες σχετικα με το θεμα στο ιντερνετ.... Ετσι, με απογοητευση διαπιστωσα οτι η μονη φωτογραφια ντοκουμεντο οπου παρατηθεται σε ολες τις περιπτωσεις ειναι αυτη που σας στελνω και προκηται για φωτομονταζ και μαλιστα πολυ κακης ποιοτητας. ο καθενας πιστευω θα μπορουσε να το καταλαβει κατευθειαν. οχι μονο απο τον τροπο οπου η κοπελα κρατα στα χερια της το αγαλματιδιο αλλα και απο το ζουμ κατω δεξια απου φαινεται σαν να εγινε σε μικροσκοποιο. επιπλεον ας υποθεσουμε οτι υπηρξε καποτε ζωη στην σεληνη. σημερα ειναι ενας νεκρος πλανητης οπου εχει παγωσει ο πυρηνας του. 1ον για να πεθανει ενας πλανητης συμβαινουν βιαιες μεταβολες οποτε αποκλειεται να διατηριθηκε αυτο το μικρο και ευαισθητο αντικειμενο. 2ον απο την στιγμη απο αρχιζει να σβηνει ο πυρινας αρχιζουν οι βιαιες μεταβολες που ειπα παραπανω, το "σβησιμο" διαρκει πανω απο 200.000 χρονια και απο τα πρωτα κιολλας σταδια η ζωη εξαφανιζεται. αρα θα μου πιτε οτι το αγαλμα ειναι ακομη παλιοτερο. παει στο διαολο. αλλα.. τι στο καλο? ολοκληρο φεγγαρι το απολο πανω στο αγαλματιδιο προσγηωθηκε? και για να προλαβω οσους θα πουν ξερεις μας κριβουν πολυ περισσοτερα, το φεγγαρι ειαι γεματο τετοια πραγματα. ξαναλεω πως συνεβισαν βιαιες αλλαγες! δεν εμεινε κοινως, τιποτα ορθιο."
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ


Share on Facebook

Αναρτήθηκε από troktiko

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ, ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΝΟΙΩΘΟΥΜΕ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ

Για αρκετά χρόνια προσπαθούσα να βρω γιατί αισθάνομαι κουρασμένος
και κατηγορούσα την έλλειψη ύπνου. Τώρα όμως ξέρω τον πραγματικό λόγο...

Είμαι κουρασμένος γιατί δουλεύω υπερβολικά!

Ο πληθυσμός αυτής της χώρας είναι 11.000.000.
Τα 5.100.000 είναι συνταξιούχοι και βρέφη...
Μας μένουν λοιπόν 5.900.000 για να κάνουν τη δουλειά.

Από αυτούς τα 3.000.000 είναι σε σχολεία ( Δ ημοτικό μέχρι Μεταπτυχιακά),

άρα μένουν 2.900.000 για να κάνουν τη δουλειά.

Από αυτούς, 800.000 είναι στο στρατό (αξιωματικοί και φαντάροι) και μας μένουν 2.100.000 να κάνουν τη δουλειά.

Βγάλε έξω και 1.500.000 δημοσίους υπαλλήλους (που τα ξύνουν) άρα μένουν 600.000 να κάνουν τη δουλειά.

Αν σκεφτείς ότι κάθε χρονική στιγμή , στα νοσοκομεία υπάρχουν 188.000, μας μένουν 412.000 για να κάνουν τη δουλειά.

Επίσης υπάρχουν 358.998 στις φυλακές.

Μας μένουν 53.002 για να κάνουν τη δουλειά.
Αν σκεφτείς ότι οι άνεργοι είναι 53.000 πολύ εύκολα
καταλαβαίνεις ότι μένουν μόνο 2 για να κάνουν τη δουλειά.

Εσύ κι εγώ.

ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΘΕΣΑΙ ΚΑΙ Δ ΙΑΒΑΖΕΙΣ EMAIL!!!!!

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1985-ΦΙΛΟΣΟΦΗΜΕΝΟ

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς
καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία
περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το
φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να
ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
την αναμονή..

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο
να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε
αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
από το «σύνδρομο της τουριστικής
θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας
για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
ποδήλατα χωρίς κράνη και
προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν
κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν
βίαια. Περνάγαμε ώρες
κατασκευάζοντας αυτοσχέδια
αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει
να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας
δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας
το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
στους δρόμους. Κανείς δεν
μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να
τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε
πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι
συνηθισμένο για παιδιά και όλα
θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
κάποιος να κατηγορήσεις παρά
μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το
ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε
αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από
εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας
δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και
οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό
ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99
τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround,
υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε
μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό,
κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί
έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε
τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια
μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
ανήλικοι και δεν υπήρχαν
ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή
περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
φίλων και τους φωνάζαμε από την
πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
ζητήσουμε άδεια από τους γονείς
μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια
συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη
προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα
ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά
κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας
κουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,
επιτυχία και υπευθυνότητα και
μέσα από όλα αυτά μάθαμε και
ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους
«παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες
την τύχη να μεγαλώσεις σαν
παιδί....

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ - Ο ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ

"Θα υπάρχω ως μακρινή ανάμνηση"

Σαν χθες το 1998 έφυγε από τη ζωή ο αξέχαστος Δημήτρης Χορν.

"Η ζωή είναι σαν να κάνεις ένα μακρινό ταξίδι.
Αλλιώς αισθάνεσαι όταν ξεκινάς, αλλιώς όταν πλησιάζεις προς το τέλος.
Κι εγώ έχω την εντύπωση ότι φθάνω λιγάκι προς το τέλος του ταξιδιού.
Ετοιμάζομαι να κατέβω.

'Η Ιθάκη σου έδωσε το ωραίο...
ταξίδι, η Ιθάκη δε σε γέλασε'.
Ωραίο ταξίδι, ναι!Με ποκιλία, με αρώματα, μπαχαρικά και λογής λογής πράγματα, με πίκρες, πόνους, θανάτους, έρωτες, με απογοητεύσεις, με τον αφανισμό ανθρώπων γύρω μου.

Τα χρόνια που πέρασαν;Δεν μου έμαθαν τίποτα.
Οτι η ζωή είναι ένα τίποτα. Αυτό μονάχα...Ούτε με δίδαξαν τίποτα. Οσα σφάλματα έκανα μικρός, τα ίδια έκανα και μεγαλύτερος, τα ίδια κάνω και τώρα.
Είμαι μόνος και νιώθω μόνος.

Οσο για την επιτυχία...ποτέ μα ποτέ, δεν αισθάνθηκα καμία ασφάλεια.

Θα υπάρχω ως μακρινή ανάμνηση-ως μια γνωριμία που πρόσφερε κάποιες ευκαιρίες για κρίσεις, για συγκρίσεις, για παραδείγματα προς αποφυγήν.
Ενας συμπαθής εφιάλτης!

Ο Χόρν -θα λες- Θεός σχωρέσ'τον, ήταν υποφερτός, ανυπόφορος!... "

Δημήτρης Χορν

Το παραπάνω απόσμασμα είναι από το Λεύκωμα ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ που εκδόθηκε το 1999 από το ΙΔΡΥΜΑ ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ-ΧΟΡΝ.





http://www.mediasoup.gr/

Share on Facebook

Αναρτήθηκε από troktiko

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ - 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1998

ΤΑΣΟΣ ΓΛΥΦΑΔΑ
καλημερα παιδια
Μεσα σε αυτα ολα τα προβληματα ας θυμηθουμε καποιον σπουδαιο ανθρωπο

Σαν χθες το 1998 έφυγε από τη ζωή ο αξέχαστος Δημήτρης Χορν.

"Η ζωή είναι σαν να κάνεις ένα μακρινό ταξίδι.
Αλλιώς αισθάνεσαι όταν ξεκινάς, αλλιώς όταν πλησιάζεις προς το τέλος.
Η ζωη ηταν ενα ταξιδι που μου εμαθε πολλα, πίκρες, πόνους, θανάτους, έρωτες, με απογοητεύσεις, με τον αφανισμό ανθρώπων γύρω μου.
Τα χρόνια που πέρασαν;Δεν μου έμαθαν τίποτα.
Οτι η ζωή είναι ένα τίποτα. Αυτό μονάχα...Ούτε με δίδαξαν τίποτα. Οσα σφάλματα έκανα μικρός, τα ίδια έκανα και μεγαλύτερος, τα ίδια κάνω και τώρα.

Ας κρατησουμε απο τα λογια του ΧΟΡΝ οτι η ζωη δεν ειναι τιποτα....και ας κοιταξουμε τι δυστυχια υπαρχει διπλα μας...ισως πρεπει να ξεκινησουμε ως ελληνες να παραγουμε και να προσφερουμε......γιατι μεχρι τωρα εχουμε μαθει στο φερε-φερε και στις επιχορηγησεις.

φιλια πολλα